دیسفرلینوپاتی شامل طیف وسیعی از بیماری¬های عضلانی است که در ابتدا دیستروفی عضلانی لیمب گیردل نوع 2B نامید شد، زیرا دومین شکل دیستروفی عضلانی لیمب گیردل اتوزوم مغلوب بود که در موقعیت ژنومی 2p13 نقشه¬برداری می¬شد.

دیسفرلینوپاتی (Dysferlinopathy)

image_pdf‌ذخیره PDFimage_printچاپ نوشته

ویژگی­های بالینی

دیسفرلینوپاتی شامل طیف وسیعی از بیماری­های عضلانی است. که در ابتدا دیستروفی عضلانی لیمب گیردل نوع 2B نامید شد. زیرا دومین شکل دیستروفی عضلانی لیمب گیردل اتوزوم مغلوب بود. که در موقعیت ژنومی 2p13 نقشه­ برداری می­ شد.

دیسفرلینوپاتی با دو وضعیت فنوتیپی شدید شامل؛ دیستروفی عضلانی میوشی (Miyoshi muscular dystrophy (MMD)) و دیستروفی عضلانی لیمب گیردل نوع 2B (limb-girdle muscular dystrophy type 2B (LGMD2B)). و دو فنوتیپ خفیف شامل؛ هایپرکمیای (hyperCKemia) بدون علائم و میوپاتی دیستال. با درگیری عضله تیبیای جلویی (distal myopathy with anterior tibial onset (DMAT)) تظاهر می­ یابد.

دیستروفی عضلانی میوشی (MMD):

دیستروفی عضلانی میوشی با سن متوسط بروز 19 سال، با مشخصه ضعف و تحلیل عضلانی، عمدتا در قسمت­های انتهایی پاها، بویژه عضلات گاستروکنمیوس و  سولئوس مشخص می­ شود. در مبتلایان طی چند سال، انتشار ضعف و تحلیل عضلانی به عضلات خیاطه و سرینی بزرگ صورت گرفته و تحلیل نسبی عضلات ساعد دست با کاهش قابلیت کشسانی انگشتان به دلیل آسیب ماهیچه­ های کوچک دست می­تواند رخ دهد.  

دیستروفی عضلانی لیمب گیردل نوع 2B   (LGMD2B):

دیستروفی عضلانی لیمب گیردل نوع 2B   با ضعف و تحلیل زود هنگام عضلات کمربند لگنی و شانه­ ای در نوجوانان و روندی آهسته در پیشرفت مشخص می ­شود. فنوتیپ ­های دیگر این مجموعه عبارتند از؛ دیستروفی عضلانی مادرزادی و سندروم  scapuloperoneal.

هایپرکمیای  بدون علائم (HyperCKemia):

هایپرکمیای  بدون علائم تنها با افزایش قابل توجه سطح سرمی کراتین کیناز (CK) مشخص می ­شود.

میوپاتی دیستال با درگیری عضله تیبیای جلویی (DMAT):

میوپاتی دیستال با درگیری عضله تیبیای جلویی با ضعف زودهنگام و شدید عضله دیستال. بخصوص عضلات جلویی پاها مشخص می­ شود.

نقص ژنتیکی

ژن دیسفرلین (DYSF) در غشای پلاسمایی سلول­های عضلات اسکلتی بیان می­ شود. و در فرآیند­های اتصال غشایی به واسطه کلسیم و ترمیم غشای پلاسمایی ایفای نقش می­ کند. در نتیجه وقوع جهش­های حذف عملکرد بیان این ژن در غشاء­های عضلات اسکلتی بسیارکاهش می­ یابد.

سابقه فامیلی و تشخیص  

سابقه فامیلی مطابق الگوی آتوزوم مغلوب (یعنی درگیری فرزندان و یا والدین با نیای مشترک) در افرادی با نشانه­ های مشهود خفیف و شدید فنوتیپی مربوطه باید توجه را به دیسفرلینوپاتی جلب کند.

تست تشخیصی   

در ابتدا تحلیل توالی ژن DYSF برای شناسایی حذف­ها/ درج­ه ای بین­ژنی (اینترژنیک) و واریانت­های بی ­معنی، بدمعنی و جایگاه ویرایش صورت می­ گیرد. بسته به روش توالی­ یابی استفاده شده، ممکن است حذف شدگی یا اضافه­ شدگی در یک اگزون، چند اگزون یا کل ژن شناسایی نشود. درصورتی که تنها یک یا هیچ واریانتی با روش توالی­ یابی استفاده شده تشخیص داده نشد، گام بعدی آنالیز حذف و اضافه هدفمند ژن (آنالیز حذف و اضافه ­های اختصاصی ژن) است تا حذف شدگی یا اضافه­ شدگی­ های اگزونی یا کل ژن تشخیص داده شود.

مدیریت و درمان

هیج رویکرد درمانی تایید شده­ ای برای دیسفرلینوپاتی وجود ندارد. مدیریت بیماری باید متناسب با نوع بیماری باشد و می­ تواند شامل فیزیوتراپی، انجام جراحی برای عارضه­ های ارتوپدی و استفاده از تجهیزات مکانیکی کمکی باشد.

تهیه و ترجمه توسط : دکتر خلیل خاشعی ( آزمایشگاه ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهانمرکز تحقیقات سلولی، مولکولی و ژنتیک ژنوم اصفهان )

 

 

نظر بگذارید

قسمتهای مورد نیاز علامت گذاری شده اند *